بسم الله الرحمن الرحیم

*( الهُمَ صَلی عَلی مُحَمّد وَ آل مُحَمّد )*


همسر صالح


در روایات اسلامى داشتن زن صالح از نشانه هاى خوشبختى مرد دانسته شده است و این، خود از بزرگ ترین نعمت هاى الهى، بلکه مى توان گفت که پس از نعمت برخوردارى از اسلام، پر فضلیت ترین نعمت است و روشن است که جوان مجرّد از این سعادت و برکات آن محروم است.
رسول خدا(صلى الله علیه وآله وسلم) مى فرمایند:
ما استفادَ امرؤ مسلم فائدةً بعدَ الإسلامِ أفضل مِن زوجة مُسْلمة تسرّهُ إذا نَظَرَ إلیها و تُطیعُهُ إذا أَمَرها و تَحْفِظُهُ إذا غابَ عنها فی نفسِها و مالِهِ(25)؛ پس از برخوردارى مرد از نعمت اسلام، داشتن همسرى که هرگاه به او بنگرد شادش کند، و هرگاه او را فرمان دهد، فرمانبردارى اش کند، و هرگاه از او دور شود با خویشتن دارى [و پاکدامنى] آبروى او را حفظ کند و مال او را نگاه دارد برترین نعمت هاست.
امام صادق(علیه السلام) نیز روایتى را با مضمون فوق از امام باقر(علیه السلام) نقل فرموده(26) و خود در حدیث دیگرى مى فرمایند:
ثَلاَثة أَشْیاء لایُحاسِبُ اللهُ عَلیهَا الْمُؤمِنَ: طَعامٌ یَأکُلُهُ، وَثَوبٌ یَلْبِسُهُ، وَ زَوْجَةٌ صالِحَة تُعاوِنُهُ وَ تُحْصِنُ فَرْجَهُ(27)؛ سه چیز است که خداوند هیچ مؤمنى را درباره آن ها بازخواست نمى کند: غذایى که مى خورد، لباسى که مى پوشد و همسر صالحى که او را یارى مى دهد و دامان او را [از آلوده شدن به حرام] نگاه مى دارد.
و همچنین مى فرمایند:
ثلاثة لِلمؤمنِ فیهنَّ راحة: دار واسعةٌ تُواری عورتَهُ و سوءَ حالِهِ منَ الناسِ، و امرأة صالحة تُعینُهُ على أمرِ الدنیا و الآخرِةِ، و ابنة أو أخت یُخْرِجُها مِن منزِلِهِ بموت أو بتزویج(28)؛ سه چیز است که وسیله آسایش مؤمن است: خانه وسیعى که نهفتنى ها و کاستى هاى معیشتى اش را از مردم پنهان کند، و زن نیکوکارى که وى را در امر دنیا و آخرت یارى برساند، و دختر یا خواهرى که به مردن یا به ازدواج کردن از منزل خود روانه کند.
و نیز مى فرمایند:
ثلاثة هُنَّ منَ السعادةِ: الزوجةُ المؤاتیةُ، و الَوَلدُ البارُّ، و الرجلُ یُرزَقُ معیشةً یَغدُو عَلى إصلاحها و یَروُحُ إلى عیالِهِ(29)؛ سه چیز از [نشانه هاى] خوشبختى است: زوجه اى موافق و همراه، فرزند نیک، و این که مرد منبع درآمدى داشته باشد که بامداد در پى به دست آوردن روزى روان شود و شامگاهان نزد خانواده خویش باز گردد [و در کنار آنان بیاساید].
در حدیث دیگرى از رسول خدا(صلى الله علیه وآله وسلم) مى خوانیم:
الدنیا متاعٌ وخیرُ متاعها الزوجةُ الصالحةُ(30)؛ دنیا قرارگاه است و بهترین [همدم و] مایه [خوشى در] آن، همسر صالحه است.
حـضرت مـوسى بـن جـعـفر(علیه السلام) نیز از آن حضرت نقل مى نماید که فرمودند:
أربع مِن سعادةِ المرءِ: الخُلَطاءُ الصّالحِونَ و الولدُ البارُّ و المرأةُ المؤاتیةُ و أن تکونَ معیشتُه فی بلدِهِ(31)؛ چهار چیز از [نشانه هاى] خوشبختى مرد است: دوستان و همنشینان صالح، و فرزند نیکوکار، و زن موافق و همراه، و این که کار و کسب او در شهر خودش باشد.
رسول اکرم(صلى الله علیه وآله وسلم) در دو بیان دیگر مى فرمایند:
من أُعطِیَ أربعَ خصال فقد أُعطِیَ خیرَ الدّنیا و الآخرةِ و فازَ بِحظّهِ منها: وَرَع یعصِمُه عن محارمِ اللهِ، و حُسْن خُلق یعیشُ به فی النّاسِ، و حِلْم یَدْفَعُ به جهلَ الجاهل، و زوجة صالحة تُعینُهُ على أمر الدّنیا و الآخرة(32)؛ آن کس که چهار صفت به او داده شود، خیر دنیا و آخرت به او داده شده و به بهره خود از آن دست یافته است: ورع (تقوا و احتیاطى) که او را از محرمات الهى باز دارد، خوى خوشى که با کمک آن در میان مردم زندگى کند، حلمى که به کمک آن نادانى نادانان را دفع کند، و همسر نیکوکارى که او را بر امر دنیا و دین یارى رساند.
من أُعْطِیَ خمساً لم یَکُن له عذر فی ترکِ عملِ الآخرةِ: زوجة صالحة تُعینُه على أمرِ دنیاه و آخرتِهِ، و بنونَ أبرار، و معیشة فی بلدِهِ، و حُسْنُ خُلْق یُداری به الناسَ، و حُبِّ أهل بیتی(33)؛ به هرکس پنج چیز داده شود، دیگر هیچ عذرى در ترک عمل براى آخرت از او پذیرفته نخواهد شد: همسرى نیکوکار که او را در امر دنیا و دینش یارى کند، و فرزندانى درست کردار و نیکو، و داشتن کار و کسبى در شهر خود، و اخلاق خوبى که به کمک آن با مردم به مدارا رفتار کند، و محبت اهل بیت من(علیهم السلام).

ادامه دارد ...

برگرفته از کتاب جوانان؛ ازدواج وراهکارها

نوشته آیت الله محمد شیرازی

اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِکَ


X